16-06-11

De Pastorale

sterrenchef-zet-beeld-van-fabre-in-tuin-de-pastorale_5_460x0.jpgGisteren gingen we, eigenlijk zomaar, met z'n tweetjes eten in restaurant 'De Pastorale' in Reet (twee michelinsterren, 17 op 20 in GaultMillau 2011). Het plan was vrij last-minute, maar bleek een uitstekend idee. Het restaurant bevindt zich in een prachtig pand. Een goudkleurig kunstwerk van Jan Fabre begroet je al lachend op de oprit en het kunstzinnige concept wordt ook in de zaak zelf verdergezet. Een impressionant houten sculptuur van Arne Quinze, dat de verschillende zalen van het restaurant met elkaar verbindt, zorgt voor een arty sfeertje, samen met de video-installaties van dezelfde kunstenaar en een aantal bijzondere artefacten (waaronder ook nog één van Fabre) in de fraaie tuin.

Het was in die tuin dat wij van het aperitief mochten genieten. De bubbels werden vergezeld van een aantal hapjes die in stijgende lijn gingen. Eerst kregen we een lekker krokantje van tomaat met een saliebloemetje erop. Daarna volgde een fijn hapje met een espuma van iets waar ik de naam van ben vergeten, granité van zuring en gemarineerde roodbaars. Vervolgens kwamen kokkeltjes met ondermeer een gel van dashi en verschillende soorten zeewier: echt de zilte smaken van de zee. Een flinterdunne en uiterst smaakvolle cannelloni van koolrabi met sardine en een streepje verse kaas zorgde voor een absolute waw-ervaring. Het laatste hapje was een dubbele bereiding met garnalen en vonden wij de absolute topper van de hapjes. In een  inventief potje verscheen op het dekseltje van het potje handgepelde grijze garnaal met verschillende structuren van bloemkool. In het kommetje kregen we een schuimpje van de bisque van garnalen, met een geweldig lekkere aardappelpuree en dito gepocheerd kwarteleitje.

Helemaal in onze nopjes gingen we naar binnen voor de verderzetting van deze culinaire ervaring. Aan een mooi gedekte tafel nodigden het brood en de boter die samen met peper en zout en zelf af te knippen tuinkers in prachtige potjes op tafel stonden (het hele servies, met zorg uitgekozen, was trouwens to die for), uit tot eten. Bij het zuurdesembrood kregen we ook olijfolie van eerste persing, die aan tafel werd voorgesteld, evenals een aantal andere broodjes. Als voorgerecht mochten we genieten van een cannelloni van King Crab met asperges uit Werchter. Onvoorstelbaar lekker!

Het hoofdgerecht volgde snel: ik koos voor de bereiding van 'het land' en mijn tafelgenote voor de bereiding uit 'de zee'. Beide gerechten waren aan elkaar gewaagd. Sneetjes rosé rundsvlees dat op lage temperatuur was gegaard en gegrild, werden onder andere vergezeld van een soort van courgettespaghetti en een heerlijke vleessaus. Om je vingers bij af te likken. Mijn vriendin kreeg kabeljauw die van een heel andere orde was dan wat wij ooit hadden gegeten. De vis smolt als boter in de mond en werd begeleid door verschillende structuren van verschillende soorten selder.

Kersen met een chocolademousse van praliné, ijs van caramel en hazelnoot, bleken een dessert waaraan gewoonweg alles klopte. Een koffietje leek ons de ideale afsluiter en daarbij volgden luchtige lange vingers en koekjes en, tot onze grote verbazing, een doos met daarop voor elke persoon twee desserthapjes: eentje met passievrucht en eentje met chocolade en vanille. Binnenin de prachtige doos zaten nog voor elk van ons vijf kleine kunstwerkjes van heerlijke hapjes. Een mini-brownie, een torentje van verse kaas/yoghurt op een zanddeegje, een cakeje met smaken van sinaas en selder, een soort van marshmallow met kaneel en mandarijn, en een verrukkellijk kleinood dat naar speculoos en abrikoos smaakte. In de tussentijd kwam de gastvrouw ook nog langs met een schaal met onder andere zelfgemaakte bokkenpootjes en macarons, waaruit wij eentje naar keuze mochten nemen. Ik koos voor een macaron met chocolade en rozensmaak, die helemaal volgens de regels van de kunst was bereid. Mijn eega was net zo blij met haar bokkenpootje.  Alsof dat nog niet genoeg was, werd ons ook nog een laatste verleiding gepresenteerd: aardbeitjes, met ijs van acacia en een kruidige mousse (ben de naam helaas vergeten), met enkele krokante toetsjes.

Helemaal voldaan verlieten wij het pand, met een glimlach minstens zo groot als die van het kunstwerk van Jan Fabre, dat ons ook bij het buitengaan weer begroette.

14:05 Gepost door quiddie | Permalink | | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.